وبلاگ من

خانه وبلاگ
بايگاني شده ها
ايميل من

نویسندگان وبلاگ هستی

آرشیو شده ها آذر ٩٠
آبان ٩٠
اسفند ۸٩
آذر ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
فروردین ۸٩
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
آذر ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
آذر ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤

لینک دوستان
آدم اینجا تنهاست
نيمه خالی ليوان
آ-د-ت
شعرواره
نم نم
گُل فروشی عباس آقا و شمسی خانوم
یادداشت های یک دختر ترشیده
آمار وبلاگ
لوگوی دوستان

امسال با خود پیمان بسته بودم که یلدا برایت هیچ ننویسم اما ...

10 سال گذشت و من باز عهد خود را شکستم!!



یادش بخیر پاییز .. یادش بخیر یلدایمان ...



کاش این شب سرد و طولانی ، آخرین یلدایی باشد که یاد تو را این چنین گرم و ماندگار

به همراه می آورد ...


                                                   

                                                       " کاش و از آن کاش های محال "



                                          

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۳٠ آذر ،۱۳٩٠ - هستی

خیلی دورها ، در چنین روزی ،  رفتی ...

                     تو آدم خوب داستان ما شدی 

                               و من ،

                             نیمه بد قصه مان ... متهم به چند رویی ...محکوم به کار نکرده...



                   نیمه پاک سربلند رفت ...شاید کمی به ظاهر محزون...

                                                 من ماندم...

    در اندوه آنچه شد...در فکر هر آنچه نکرده بودم و به پایم نوشته بودی و در

                 سرزنش اینکه چه باید میکردم که چنین نمی شد..

 
بهترین سال های زندگی ام در چهار چوبی که بر سر درش نام تو بود گذشت ...

          و من به شکل آن قاب در آمدم و شبیه به عروسکی در آن زیستم ...


    سال ها انتظار ... تلاش های مداوم مذبوحانه ...سعی در اثبات بی گناهی...

                                    می دانی چه بار سنگینی بود؟؟


روزها گذشت و چشمان خسته ام به راه ماند... حتی اگر به زبان چیز دیگری گفتم ...


              پاییز که آمد ...مثل همیشه بوی تو را صد چندان به همراه آورد...

               میدانستم مثل هر سال در خزان خبری از سوی تو میرسد...

                                 پاییز امسال به یاد ماندنی شد ...

                         این روز ها خبر ها همه جنجالی میشوند ...
                                  

                                              میدانی چه شد؟!!

               
                  تو تمام شدی ..این بار نه به زبان ...بلکه از دل پاک شدی ...

                       شاید به خاطر سادگی کودکانه در خاطراتم بمانی ..

                           اما تو از من پاک می شوی... برای همیشه!

           
                   امسال شنیدم که تو رفتن را خیلی زودتر  آغاز کرده بودی ...

تو بار سفر را بسته بودی و در انتظار بهانه ای برای رفتن بودی ...بهانه ای که تو را

            پاک جلوه دهد و اینکه بر من چه بگذرد مگر اهمیتی هم داشت ؟ !!

                 بهانه را تو ساختی و پروراندی ...بازیگریش را به من دادی ...

                               
                                 و تو رفتی شاد و سر بلند ...

                   و مرا سال ها در این حس وا ماندگی رها کردی...

            بی انصاف  اگر قصد رفتن کرده بودی.. می گفتی و می رفتی ...

                                                ساده !!

 

      من از تو بت ساخته بودم ...یادم رفته بود بت ها قلبشان هم سنگیست!!


                                                                                   تمام شدی ...

                                                                                             خیلی ساده!

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۱ آبان ،۱۳٩٠ - هستی

روز ها و شب ها میان و میرن...

                                    آدم ها میان و میرن ...


هر آدمی که بهت میرسه... 

                      یه قصه ای داره ... یه غصه ای ... یه نیازی ... یه خلاء ای ...یه حرفی ...


و تو اونا رو براش پر میکنی ... به درد دلش گوش میکنی ...و کلی انرژی میزاری و نهایت

سعیتو میکنی که تا جایی که میتونی آرومش کنی ...ودر آخر لبخند و خوشحالی اون

                                      ها تو رو یه دنیا  خوشحال میکنه ...



و به قول خودشون ، می شی آدم خوب داستان اون ها ... گاهی تغییر دهنده راه

هاشون ... گاهی به وجود آورنده اتفاقات خوب ... گاهی سازنده خاطرات به یاد

موندنی ...گاهی عامل یه تحول ...گاهی مایه آرامش...  و حتی گاهی فرشته زندگی بعضی !


                                             آدم ها میان و میرن ...



      و  تو می مونی و این فریاد بی صدا که این دختر مهربون !! گاهی خودش

           کم میاره ...خسته میشه ... کلی حرف ...کلی قصه ...کلی غصه ...


                                                              و گاهی خیلی تنها میشه ...




                                    آدم ها میان و میرن ...

                                                  تو می مونی و تو ...!

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٤ اسفند ،۱۳۸٩ - هستی

چقدر خواب ببینم که مال من شده ای؟
و شاه بیت غزل های لال من شده ای؟

چقدر خواب ببینم که بعد آن همه بغض
جواب حسرت این چند سال من شده ای؟

چقدر حافظ بلدانشین ورق بخورد؟
تو ناسروده ترین بیت فال من شده ای

چقدر لکنت شب گریه را مجاب کنم؟
خدا نکرده مگر بی خیال من شده ای؟

هنوز نذر شب جمعه های من این است
که اتفاق بیفتد حلال من شده ای

که اتفاق بیفتد کنار تو هستم
برای وسعت پرواز بال من شده ای

میان بغض و تبسم میان وحشت و عشق
تو شاعرانه ترین احتمال من شده ای

مرا به دوزخ بیداریم نیازی نیست
چقدر خواب قشنگیست مال من شده ای

مهناز فرهودی


        یلدای امسال را در تنهایی با یادت جشن می گیرم ...

                                        آخرین لحظه های پاییزیت پر از عشق باد  ...

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۳٠ آذر ،۱۳۸٩ - هستی

خردسال که بودم ، مدام مریض میشدم ، تب و گلو درد . به همراه مادر روانه پزشک می

شدیم ،چاق بود و پیر ، کچل و عینکی. و او مثل همیشه در نسخه چنین مینوشت‌:۶،٣،٣
و من با بغض از او جدا میشدم......


۶ یا ٧ سال بیشتر نداشتم که بزرگترین تصمیم زندگیم را گرفتم!! تصمیم گرفتم آمپول زن

بشم!نمی دانم از سر مهربانی بود تا برای دیگران بدون درد تزریق کنم ، یا از

سر بد جنسی ، و میخواستم دیگران را هم در دردم شریک کنم؟!

نمی دانم اما سال های اول دبستان با این هدف بزرگ سپری شد...


چند سالی گذشت... عاقل تر شدم ... معیار های زندگیم را شکل دادم... ساخته

شدم...و درون خود چیزی یافتم...یافتم که می خواهم تسکین بخش درد مردم باشم ...در

لحظه نیاز یاری شان دهم ...برای همه گان سودمند باشم ...به بشریت خدمتی کنم...به

جسم شان،به روحشان...و درونم فریادی شنیدم که میگفت می خواهم پزشک باشم!


فهمیدم که این راه تلاش زیاد می خواهد و بس طولانیست.اما من تصمیم خود را گرفته

بودم.من می خواستم پزشک باشم!

درس خواندم و خواندم...روزی سر بلند کردم و دیدم زیر سر دری ایستاده ام ،دانشگاه آزاد

اسلامی،واحد پزشکی تهران .آری اولین قدم را برداشته بودم...!


همه به همراه والدینشان به این سو و آن سوی حیاط می رفتند و مشغول کاغذ بازی ها

بودند...بعضی در صف طولانی پرداخت پول،این پا و آن پا میکردند...بعضی خوشحال از

موفقیتی که به دست آورده بودند...بعضی ناراحت از اینکه دانشگاه آزادی شده بودند...

آن روز همه چیز تازگی داشت و ما نمی دانستیم چه داستان های نانوشته ای پیش

رویمان است...


دانشجو شدیم..هر چند در چشم اقوام از همان روز اول دکتر شدیم!اسممان را

دانشجویان دوره علوم پایه گذاشتند .کلاس ها شروع شد...حجم زیاد درس ها سرازیر

شد...آناتومی ، بافت شناسی ،فیزیولوژی ، پاتولوژی و غیره...

کلمات عجیب و غریب بود که هر روز بر سرمان سوار می شدند :

سوپریور؟؟ آنتریور؟؟قدامی کدامشان بود؟؟ کارپی رادیالیس چی؟؟اندوتلیال کدام لایه

بود؟؟نماتود ها چه شکلی بودند؟؟این خانواده هرپس ویریده دیگر چه صیغه ایست؟؟

و ما غرق بین هزاران هزار صفحه بودیم...

هر روز چندین کتاب می خریدیم و تا پایان ترم فقط چند صفحه اش را می خواندیم!

هر روز استادان ما را تشویق به کتاب خواندن میکردند و ما باز به دنبال جزوه ها بودیم!

کپی دانشگاه و آقای شکرابی را سرفراز کردیم!

درس هایی را افتادیم..فکر کردیم دنیا به پایان رسیده ، ولی واحد ها را دوباره گذراندیم...

از دکتر شکور ترسیدیم و سر کلاس درسش مرتب و منظم نشستیم و کلمه ای حرف

نزدیم و حتی جرات نکردیم به ساعت مان نگاهی کنیم !هر چند پیش خودمان باشد چند

باری به جای کلاسش به دل کوه ها زدیم !

شیفته دکتر ملک نیا و تدریسش شدیم.کلاسش با وجود همه سختی درسش،شیرین

ترین ساعت ها بود...آناتومی را با بوی فرمالین و استرس امتحان های عملی اش

گذراندیم و انگل و قارچ و حشره را نیز ...و چقدر به این موجودات کوچک که برایمان درد سر
آفردیده بودند بد و بیراه گفتیم!!


درختان سبز حیاط دانشگاه سه بار به خود زمستان دیدند تا ما به دوره ای جدید پا

گذاشتیم،فیزیوپاتولوژی.

درس ها اختصاصی تر,شیرین تر و بالحق سخت تر شدند!

یکسال خواندیم و خواندیم...امتحان پشت امتحان و بالاخره قلب و کلیه و گوارش و غدد و

روماتو هم گذشت...


اسممان را کار آموز گذاشتند،روپوش های سفید در محیط بیمارستان ! کمی به دکتر

شدن نزدیک تر شده بودیم...روز اول هر ماه توجیه می شدیم تا بچه های خوبی باشیم!

هر روز سر زدن به مریض ها و شرح حال گرفتن ها ، از شرح حال کارورزان تقلب کردن

ها ....درس خواندن ها و نخواندن ها ...امتحان پایان بخش ها ،شیطنت ها،شادی ها و

غم ها... دو سال زمان کمی نبود... و در پایان چند ماه درس و استرس برای امتحان پیش

کارورزی.آن هم گذشت...ساده تر از آنچه تصورش را داشتیم!


۵ سال و نیم گذشت ...کمک بزرگ تر شده بودیم... تغییر کرده بودیم ...دوستی هایمان

بعضی محکم تر و بعضی سست تر شده بودند ...پدر و مادر ها نشنیده بگیرند در این سال
ها که بزرگ تر می شدیم همه مان عشق و عاشقی را نیز تجربه کردیم!

دانشگاه و دانشگاهی ها هم مثل ما تغییر کردند.کتابخانه به آن طرف حیاط رفت،چندین

کلاس درس اضافه شد ،رییس دانشکده عوض شد و دکتر ملک نیا از پیش ما رفت و

چشمانمان را تر کرد ...دیوار های دانشگاه و آدم های درونش نیز کمی شکسته تر شدند

و ما می فهمیدیم زمان دارد چه زود میگذرد....



کمی خسته شده بودیم... و خلاصه اینکه گل مان که هنوز کمی تر بود خشک شد و ما

شکل گرفتیم و وارد دنیای آدم بزرگ ها شدیم ...و حال کارورز شده بودیم ...

دیگر تا پایان راه زمان زیادی نمانده بود ...

بعد از جنگ و جدالی نا آشنا برایمان تعیین کشیک کردیم و در روز های نخستین نوروز ٨٧

اولین کشیک را تجربه کردیم ...چقدر اضطراب داشتیم ...آن روز ها هر مریضی با دل درد

شکم حاد بود و هر مریض مسنی MI !! به هر نحوی از رفتن به اعزام سر باز می زدیم!مگر

می شد ما به تنهایی برای ساعتی مسؤل جان بیماری باشیم!؟!

مریض ها و کم سوادی ما یک سو ...همراهان مریض سوی دیگر ... رفتار و گفتار و نوشتار

ما همه زیر ذره بین بود ...چه شب هایی که با خواب آلودگی سر کردیم و خدا خدا کردیم

تا صبح مریض بد حالی نیاید و با شنیدن کوچک ترین صدای چرخی آماده اعلام کد

میشدیم!

اولین هایی را تجربه کردیم ... اولین کشیک ...اولین پزشک اورژانس ... اولین مورنینگ ...

اولین کد ٩٩ ...اولین شب در پاویون ...اولین تزریق ... اولین سوچور ...اولین کستینگ ...

اولین باری که بخاطر بیماری با پرستاران اورژانس درگیر شدیم ...اولین باری که بیمار

هیستریک دیدیم و ترسیدیم و اینطرف آنطرف دویدیم و آخر کار فهمیدیم رو دست خورده

ایم!چه تجربه های عجیبی کردیم!هرگز آن شب را که انترن قلب بیجاره ای بودم و از شدت
خستگی و فشار کار شبانه در ccu گریستم را از یاد نمی برم و شب هایی که اشک

خوشحالی برای بهبودی مریضانم ریختم را نیز...

همیشه دلم برای مریض ها تپید و از صمیم قلب دوستشان داشتم و می خواستم

برایشان کاری انجام دهم...هر چند کوچک !

از آنچه پاویون انترن های آقا می خواندنش،اطلاعات دقیقی در دسترس نیست.اما بر طبق

اخبار رسیده شور و شعف زیادی در آنجا حکم فرما بوده است و با وجود پاتک های گاه و

بی گاهی که به آن ها زده میشد ،ظاهرا این شادمانی تا همیشه پا بر جاست !

ما که بخیل نیستیم!!

آرام و آرام جا افتادیم و از استرس هایمان کاسته شد...

روز ها و شب ها به سرعت می گذشتند و فاصله بین اولین و آخرین روز هر ماه انگار چند
روزی بیش نبود ...

انترن سال بالایی شدیم ..این لقب را دوست نداشتم.بار مسؤلیتش زیاد بود و علم ما

هنوز اندک...

این بین درگیر پایان نامه هامان نیز شدیم و به قول دوستی به جرم دکتر شدن از خود دفاع
کردیم...ذره ذره آخرین ها نزدیک می شدند ...بوی پایان می آمد ...طعم جدایی ... چه

طعم گسی !

آخرین بخش، آخرین کشیک، آخرین امتحان و آخرین روز انترنی !


شب کشیک آخر را به یاد داری؟؟در سکوت نشسته بودیم و هیچ کس سراغ تخت ها

نمی رفت ... انگار اگر نمی خوابیدیم آن شب تمام نمیشد!  باورش سخت بود ...!


و به اینجا رسیدیم....به اینجا که هستیم... تمام شد !

و امروز هر چند در این محفل جشنی بر پاست اما از دل هایمان اگر بخواهی بدانی غم

غریبی دارد...امروز روز خداحافظی ست! خداحافظی با همه آنهایی که ٢۵٢۴ روز را

کنارشان گذراندیم ... همه آنهایی که برای هم خاطرات تلخ و شیرین ساختیم !

همه آنهایی که تا همیشه گوشه ای از فکر و قلب مان را از آن خود دارند ...

امروز روز خداحافظی ست!


و امروز باید درودی بگوییم به دنیایی نو!

ما پا به عرصه مقدس طبابت گذاشته ایم...

آنجا که هر چه داناتر،مهربان تر ,صبورتر و دلسوز تر باشی...پر بار تری !

آنجایی که ما مسؤلیم...مسؤل برترین نعمت خدا...سلامتی و جان انسان ها ...


پس بیا ...بیا تا دست در دست هم... شانه به شانه هم ... برای آخرین بار همه کنار هم

بایستیم و  قسم یاد کنیم ..

قسمی بر پایه مهر ،پاکی،وجدان ،صداقت و علم روز افزون...

قسمی که ما را ادامه راه بقراط ها و ابوعلی سینا ها میکند ...

چقدر شیرین است و جقدر سنگین !

بیا ،بیا تا سعی کنیم از بهترین ها باشیم!





هم کلاسی تا همیشه دوستت دارم و از همین لحظه دلتنگ توام!




پ.ن : ممنون از کسایی که حوصله کردن و تا آخر  متن رو خوندن.این متن رو من تابستان ٨٨ نوشتم و در جشن فارغ التحصیلی خوندمش.

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۳۱ امرداد ،۱۳۸٩ - هستی

خردسال که بودم  ...

           تولدها معنای زیبایی داشتند 

               و مرگ ها هنوز بدرستی معنا نشده بودند

‌               مرگ ،گریه اطرافیان بود و نبودن آن عزیز و رفتنش پیش خدا ..



بزرگ تر که شدم ..

           کم کم مرگ معنی شد و فهمیدم که چقدر نزدیک است...



          بر سال های عمر اضافه شد و بر تعداد رفتگان نیز ...


     وقتی انتظارش را نداشتم برای عزیزانی رقم خورد که وقت رفتنشان نبود

حتی گاهی برای آنان که از من کم سال تر بودند


و چه تلخ است...


      مرگ را باور کرده ام ..

     پذیرفته ام ...

   و میدانم که فقط برای دیگری نیست
 
                                   همین نزدیکی هاست..


    مرگ را باور کرده ام !!



با انسان ها خاطرات مشترک میسازیم...

         و روزی که نمی دانیم چقدر نزدیک است...

                                       تنها چیزی که از آنها برایمان باقیست همین خاطرات است !



     مرگ را باور کرده ام اما..

برای رفتگان عجیب دلتنگ میشوم...

برای گرمایشان ... نفسشان ... صدایشان ... حضورشان...


مرگ را باور دارم اما...

هر رفته ای گوشه ای از من را با خود می برد..

و عمق دل تنگی ام را بیشتر میکند...



پ.ن: به یاد دایی سهیل عزیز ، مجید عزیز ، دایی سامان عزیر ،فراز عزیز ،خاله پری عزیز ،

پدر بزرگ عزیزم ،سهراب عزیز ، امیر عزیز و ...

                                                                             روحتون شاد

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٢٥ تیر ،۱۳۸٩ - هستی

                                        شاید هرگز فردایی نیاید...

                   که اگر نیاید، شاید تو هرگز ندانی که چقدر می خواهمت !
          

                                                   هر چند...

                          فرداها می آیند و تو باز هم هرگز نخواهی دانست!



                تازگی ها حضور هر چند کم رنگت را هم از من گرفتی...

                                      رد پاها را پاک کرده ای...

              میدانی عزیزترین ... هر آنچه تو بخواهی همان میشود!

                                 تو آرام و خوش باش ...مرا بس!


                این که این حس لعنتی عشق است یا حماقت را نمی دانم
 
                                 شاید اصلا عشق عین حماقت باشد!


                                  عاشق یا احمق ، فرقی نمی کند! 

                                         تا همیشه می مانم!


                             میلاد های بی من را جشن می گیری...
 
                                 میلاد های بی تو را می گریم...


                             این داستان هر ساله میلاد توست!

                                             چنین روزی!



                                        قشنگ من...

                                                     آمدنت مبارک!

  


 هنوز وقتی بارون تو کوچه می باره..

                                       دلم غصه داره...

                                                 دلم بی قراره...

                                                                           دلم بی تو تنگه!

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٥ فروردین ،۱۳۸٩ - هستی

خیلی از داشته های امروز من...

آرزو های دیروزم بوده!

رویاهام!

و الان دارمشون!‌


و حالا این منم...

منی که برای خوب بودنش همیشه تلاش میکنم...

.....
...

گاهی نیاز به نشونه هایی داری!


 واسه اینکه اعتماد به نفستو بسازی،

نیاز داری تایید بشی!


واسه اینکه بتونی با قدرت ادامه بدی،

نیاز داری احساس مفید بودن کنی!

احساس دوست داشته شدن!


و من این روز ها نشانه های زیادی میبینم...

شاید حتی بیشتر از اون چیزی که لیاقتشو دارم!



خدایا!

در برابر این همه بزرگیت،همیشه خجلم...

از همه داده ها و نداده هات ممنون!

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٤ دی ،۱۳۸۸ - هستی

             امشب یلدایی دیگر است...

به یاد تو اینجا را طراوتی می بخشم ... چراغانی میکنم و هنوز پشت سرت آب میریزم...



                  داستان یلدای من و تو را همه می دانند...

             دیگر چه نیاز به دوباره گفتن!

           آنقدر می دانند که برایشان مثال زدنی شده ام! 

                درس عبرت!
 

                    در آن دور ها که این روزها هستم،یادت با من است
 
                 شاید حتی پر رنگ تر از همیشه!
                           
                 کاش در این نزدیکی ها یاد من اندکی با تو بود...



گفتنی هابی پایان است
 
بگذار سخن را کوتاه کنم

خداحافظ پاییز!


                                                            ای تا همیشه عزیزترین...

                                                         یلدایت خجسته


 پ.ن:  حافظ امشب چنین گفت:‌  بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم ....

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱ دی ،۱۳۸۸ - هستی

قصد عزیمت کردم...

          به جایی دور...

                  به هزار بهانه...

                                       به یک دلیل : جستن آرامش!


  می خواهم دور شوم و در آنجا که برایم تنش های فراوان دارد،تسکین دل دهم !

                                                 اینجا که نشد!


                     و درست وقتی که می خواهم از همه چیز دل بکنم...

                     از همه آن چیز هایی که عذاب روحند تا آرامش دل...

                                از همه چیزهایی که یادی از تو دارند...

           عزیزی بیمار می شود و کسی از جنس تو می آید و ویرانم می کند!

 آن کس که چشمان تو را دارد... چشمانی که سال هاست در آرزوی دیدارشانم!

      سخن می گوید ...من چیزی نمی شنوم...خیره به چشمانش مانده ام!

                                             او چشمان تو را دارد!


لرزش دست را دید و لرزش صدا را شنید...

                          گمان برد برای بیمار است...

                                    لرزش دل را اما نه... که کاش دیدنی بود و می دید !


                                     و من غرق در اشک شدم...

                                   برای بیمار بود و برای چشمانت!

                                                برای دلم!



        ای بیچاره دل!!       

               آرامش در یک قدمی نیست!

                                       شاید همین پریشانی قسمت توست! 



    والله که شهر بی تو مرا حبس میشود.. آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱٩ آبان ،۱۳۸۸ - هستی